This is the Good Shit

E-h gjella skrifaði færslu á pressublogginu um að hún væri á túr og er búin að fá tæp 1000 ‘læk‘ á’ana.

það eru tæp EittÞúSund ‘læk‘, fyrir ykkur sem eruð talnablind.

Ég sem hélt að þetta ástand kvenna væri alla jafna ekki neitt sérstakt tækifæri til fagnaðar, í það minnsta ekki svona mikils.

Í Useless Guide Þjóðtrúarinnar stendur til dæmis að konur með kommafund í kjallaranum séu prittí möts fooqt. Þær eigi að fara afsíðis í sjö daga og skammast sín, en reyna helst að setjast ekki eða leggjast á neitt eða snerta neinn því allt sem þær koma við verður sjálfkrafa hreinn vibbi í nokkrar klukkustundir. En það er þjóðkirkjan, ég er ekkert mikið að velta mér upp úr henni því mér var kennt að taka ekki of mikið mark á fullorðnu fólki sem á ímyndaða vini.

Ég gæti samt skilið eitt ‘læk’, og það þá frá one night standinu hennar, en bara ef hún hefði verið orðin ‘sein‘.

Ég var nærri því búinn að keyra aftan á næsta bíl á Glerárgötunni um daginn þegar ég sá mjög svo huggulega, leggjafríða og snoppulanga stúlku á leiðinni í Nettó með barn í vagni.

Þó ég sé meira shallow en vatnamælingamaður í Sahara er útlit hennar ekki ástæðan fyrir því að ég keyrði næstum á, eða allavega ekki öll ástæðan.

Ástæðan hafði meira með það að gera að á milli háhæluðu skóna og mittisjakkans var stúlkan klædd pilsi… og ég á belti sem hylja meira en þetta pils.

• Nýja Rafeindasmásjáin sem HÍ var að kaupa fyrir Nördadeildina sína hefði átt í erfiðleikum með að greina þetta pils.
• Það er misskilningur að NASA hafi eytt milljörðum böck$ í að hanna og skjóta Hubble geimsjónaukanum á sporbaug um jörðu til að skoða óravíddir alheimsins, heldur er hann þarna uppi að að reyna að taka skýrar myndir af þessu pilsi.
• Þetta pils var svo lítið að það væri hægt að ruglast á því og naflaló.
• Björn Jörundur cöttaði einusinni óvart línu úr heilli vörusendingu af svona pilsum og tók í nefið.

Eruð þið að fatta hversu stutt þetta pils var?!

OK, aftur, þetta er ekki eins og þið haldið.  Ég er ekki alger Neanderthal.  Ég get alveg séð hálfnakta konu úti á götu um miðjan virkan dag án þess að missa algerlega stjórn á beisikk hreyfingum og hugsun.

Ég glápti hinsvegar vegna þess að það var miður febrúar.  Það var 7 stiga frost.

Mér detta helst í hug þrjár ástæður fyrir þessum klæðnaði í svona veðri.

Ein gæti verið að hún hafi verið á leiðinni í Nettó að hözla… (Þó það sé oftar háttur karlmanna að fara vopnaðir barninu sínu í veiðiferðir í Nettó, þó sjaldnast klæddir pilsi.  Nema kannski í Skotlandi).

Önnur gæti verið að hún hafi verið að finna upp bóluefni við blöðrubólgu og var að beta-testa það.

Þriðja ástæðan gæti síðan verið að hún hafi “aldrei komið til Brazilíu” if ya get my meaning, og að hún sé bara vel “fóðruð” gegn kuldanum. *hrollur!*

Miðað við hversu lítið hún reyndi við mig þegar ég sá hana stuttu seinna í kjörbúiðinni vona ég rosa mikið að hún sé brilliant lyfjafræðingur frekar en hitt.

Er það bara ég, eða er enginn annar að draga inn magann og brosa fyrir framan augnskannann í ræktinni?

Ég var að flissa yfir því í dag að einhver überNjörðurinn úti í bæ sá nýja bakgrunninn sem ég gerði fyrir vikulegar auglýsingar vinnuveitandans í Dagskránni, las binary kóðann sem er þar, snaraði honum úr tölvízku yfir í mannízku og vill núna fá verðlaun fyrir.

Mér fannst þetta vera algerlega toppurinn á á gíkíness, alveg þangað til mér var bent á að með því að setja binary kóða sem actually þýðir eitthvað í bakgrunn auglýsingar, hafi ég alveg eins getað plantað mér á stefni Titanic í Ésústellingu og orgað ‘I’m the biggest dweeb of the world!!’

Ochay, mögulega er ég með smá snert af geek, ég flissa þegar ég lít á klukkuna og hún er annaðhvort 13.37 eða 3.14.

Ég er líka harðákveðinn á því að þegar ég gef út fyrstu bókina mína mun bls. 404 eingöngu innihalda orðin ‘Error, page not found’ og ekkert annað (& ég ætla núna að merkja þessa hugmynd með ©, ®, ™ og öllum öðrum skrásetningarmerkjum sem til eru svo henni verði ekki stolið).

Þegar danski flugherinn ruglar hárgreiðslunni á okkur Akureyringum á æfingum í lágflugi á orrustuþotunum sínum hugsa ég oft ‘Vá, kúl doppler effect’.

Þegar ég sé blá fjöll í fjarska veit ég að blái liturinn kemur fram vegna Rayleigh-dreyfingar og þegar tölvuskjárinn minn er blár, hversu langt frá honum sem ég er, þá veit ég að ég er beisikklí fooqt.

Ég er samt ekki massíft nörd.

Skrifstofa Sýslumanns Akureyraramts er greinilega pleizið til að fara á ef mann vantar bloggefni. Allavega get ég mjög auðveldlega tuðað yfir því sem þar gerist og hef gert það hérna með reglulegu millibili.

Anywayz, síðast þegar ég fór þangað var það til að ná mér í nýtt skotvopnaleyfið því ég týndi því gamla.

Að sjálfsögðu á ég byssu!  Það er samt ekki til að geta hlaupið móður um fjöll á milli hálf tvö og 13:30 annanhvorn fimmtudag í fyrstu viku desembermánaðar að reyna að skjóta litlar hvítar hænur heldur vegna þess að ég trúi því statt og stöðugt að það sé réttur minn að eiga allavega eina slíka. Ég var janfnvel alvarlega að spá í að bjóða mig fram til stjórnlagaþings, einungis til þess að koma inn textanum úr annari viðbótarbreytingu stjórnarskrár Bandaríkjanna en þar segir að allir hafi rétt á að ganga um með byssur. (Annaðhvort það, eða að allir eigi rétt á að vera í hlýrabol, er ekki alveg sjúr á þýðingunni).

0k, Kjellurnar á skrifstofunni voru nokkuð hressar bara, ótrúlegt en satt. Sögðu mér að ekki einungis þyrfti ég að fá nýtt skotvopnaskírteini heldur þyrfti ég líka að endurnýja það.  Eins og hvert mannsbarn veit þarf að skrá allar mögulegar upplýsingar um hólkinn á umsóknareyðublaðið, s.s. lengd hlaups, vídd hlaups, framleiðsluár, raðnúmer og millinafn ömmu stálverkamannsins sem mætti ekki til vinnu vegna veikinda daginn sem hlaupið var steypt.  Þeim mun meiri upplýsingar, þeim mun betra.

Að sjálfsögðu var afgreiðslukonan með allar þessar upplýsingar á tölvuskjá fyrir framan sig.  Vandamálið var það að hún vildi ekki deila þeim.  Mér datt í hug að hún gæti kannski séð aumur á mér með eitthvað smáræði og spurði hana hvaða dag ég hefði fyrst fengið byssuleyfi, því þær upplýsingar  þurfti ég að ská inn á umsóknareyðublaðið.  Hún hammraði á lyklaborðið hjá sér í dágóða stund, leit síðan í augun á mér og tjáði mér án þess að blikna að það hefði verið 18. október 1978.

‘HA? 1978?!  Ertu viss?’

‘Já’, sagð’ún og las síðan af tölvuskjánum, ‘ÁtjándaOktóberNítjánHundruðSjötíu&Átta!’

Fooqin’A!  Um sama leyti og ég var að ná nokkuð góðum tökum á að borða Gerber upp úr krukku (væri ég mataður), kúka í taubleyju og vakna grenjadi um miðjar nætur var ég kominn með byssuleyfi.  Ætli mamma og pabbi hafi vitað af þessum æfingum mínum, því þegar ég var sparð voru þau ekkert mikið fyrir það einusinni að ég ætti leikfangabyssur.

Hinsvegar sárnar mér mest að kjellingin á Sýsló hafi haldið að ég væri minnst hálfrar aldar gamall, og kannski meira að hún hafi ekki reynt að hözla mig, jafnaldra sinn.

Ætli það verði annað hrun ef ég byrja að blogga aftur? Síðast þegar ég bloggaði fóru þrír bankar, nokkrir sparisjóðir, fasteignafélög, vogunarsjóðir og rauðleirsmúrsteinaverksmiðja á Indlandi á hausinn. Nágrannarnir eiga þokkalega eftir að killa mig ef olíutunnulemjandi mótmælendur tjalda í bakgarðinum hjá mér og þykjast vera þjóðin.

Mótmælendur eru ekki þjóðin.

Ég tek sénsinn.